Down from this sick cycle carousel, this is a sick cycle
Ik werd heel relaxed wakker vandaag, ik stond al naast mijn bed voordat de wekker begon te piepen. Tijdens het ontbijt kletste ik bij met mijn huisgenootjes en genoot ik van mijn nieuwe cornflakes met chocoladestukjes. Al met al een goed begin van de dag. Maar terwijl ik mijn tanden aan het poetsen was keek ik in de spiegel en viel me op dat er twee bultjes zaten bij mijn lip. Het zou toch niet… ?
Ik ben meteen naar de dokter gegaan en daar werd het bevestigd: ik heb voor de vierde keer op rij een bacteriële huidinfectie. Ik mag geen antibiotica meer, maar de arts leek me ook niet echt serieus te nemen en gaf me een vitamine-spuitje. Ik slik sowieso al iedere dag multi-vitaminen, dus alsof een beetje meer vitamine B gaat helpen?! Vitaminen zijn niet echt medicijnen dus worden ze ook niet gedekt door de verzekering waardoor ik zelf nog €15 mocht lappen. Fijn hoor.
Ik snap niet hoe het kan dat de infectie weer terug is. Aan mijn persoonlijke hygiëne zal het in ieder geval niet liggen, ik was mijn handen en handdoeken religieus. Tevens heb ik iedere vierkante centimeter van mijn kamer schoongemaakt. Alles is gedesinfecteerd tot en met mijn tube tandpasta!
Nu kan ik mijn vriend ook even niet zien want het plekje zit bij mijn lip en ik heb hem al een keer eerder aangestoken. Dat wil ik niet nog eens op mijn geweten hebben. Ook zijn deze week en volgende week verticale borrels waar ik ontzettend naar uit heb gegekeken, maar daar kan ik niet naartoe omdat ik dan gegarandeerd nog zieker terug kom. Nu zit ik dus zielig op mijn kamertje series te kijken op mijn laptop en warme chocolademelk te drinken.
Sorry voor mijn gezeik, maar door dit hele gedoe ben ik me echt rot gaan voelen. Ik vind mezelf ook wel een beetje een aansteller want ik ben niet eens echt ziek nu. Maar ik weet dat de infectie zich morgen verder zal verspreiden omdat ik geen antibiotica meer mag. En het is echt ontzettend frustrerend dat het steeds weer terug komt! Ik ga morgen een afspraak maken met een andere huisarts en hopelijk heeft hij een idee. Ik weet het namelijk echt niet meer.
37 reacties
I’d be cold as a stone and rich as the fool that turned
Mijn zul je niet horen klagen over de sneeuw, ik vind het alleen maar leuk! Toen ik eerder deze week in Venlo was lag daar al een paar centimeter (zoals je misschien al op eerdere foto’s had gezien) maar nu is ook Delft bedekt in een laagje wit. Zodra ik zag dat de eerste vlokken waren gevallen heb ik mijn laarzen aangetrokken om een wandeling door de sneeuw te maken. Het leek alsof iemand de pauze-knop had ingedrukt en de hele stad even in rust verkeerde. Heerlijk.
34 reacties
You know my motivation given my reputation, please
Nadat ik weken achter de studieboeken had gezeten was de tentamenperiode eindelijk voorbij. Daarnaast was ik ook klaar met mijn anitbiotica dus er mocht weer bier gedronken worden. Dubbel reden voor een feestje! Het thema van het feest was American Pierates of the Caribbieren en wij gingen verkleed als nerds. Ik voelde mijn IQ spontaan een aantal punten stijgen zodra ik die bril op mijn neus had gezet.
Het feestje op de toko was leuk, iedereen had een thema-outfit uit de kast getrokken en ging lekker los op de muziek. Toch begon ik me terwijl de avond vorderde mateloos te irriteren aan alle mannen die wanhopig probeerden om alles te zoenen wat los en vast zat. Ik zag er serieus uit als een idioot met mijn nerd-bril en twee staartjes, maar vanwege het vrouwentekort hier in Delft word je zelfs dan nog lastig gevallen. Nu is het zo dat ik een vriend heb en dat vertel ik ook altijd, maar dat is voor hen geen reden om het niet doodleuk te blijven proberen.
Het lijkt wel alsof die feestjes alleen maar draaien om regelen en geregeld worden. Terwijl ik er echt alleen maar naartoe ga om een leuke avond te hebben en lekker te dansen. Dan vind ik het oprecht heel irritant als mensen ongevraagd gaan proberen me op de bek te nemen. Op een gegeven moment had ik er ook genoeg van en ben ik maar eerder naar huis gegaan. Gewoon een beetje jammer.
33 reacties
Really can’t stay, but baby it’s cold outside, I’ve got to go
Gisteren had ik met Laura (de enige echte) afgesproken in Delft. We hadden al bedacht dat we iets leuks wilden doen waar mensen vrolijk van zouden worden en tijdens de lunch hebben we even gebrainstormd. Gezien de barre weersomstandigheden besloten we om warme chocolademelk uit te delen op het station.
Bij mij thuis hebben we chocomel opgewarmd en daarna liepen we met de thermoskannen richting het station. Op dat moment kwam de sneeuw ineens met bakken uit de lucht gevallen. Niet heel chill om doorheen te lopen, maar wel het perfecte moment om warme chocolademelk uit te delen!
Een paar mensen leken een beetje wantrouwig en vroegen of het wel gratis was. Maar zodra duidelijk werd dat we er niks voor terug hoefden waren de reacties heel positief! Ik weet hoe vervelend het is als je vertraging hebt door de sneeuw en dan ook nog eens in de kou op je trein moet wachten, dus ik vond het fijn dat we die mensen toch een beetje hebben kunnen opvrolijken :)
En daarna hebben Laura en ik ook zelf even genoten van een bakje warme chocolademelk. Wel verdiend zou ik zo zeggen.
37 reacties
Everyone knows I’m in over my head, over my head
Wat volgt is een verhaal dat héél erg typisch is.
Het begon ermee dat mijn pinpas een grote verdwijntruc had gedaan. Ik had mijn hele kamer binnenstebuiten gekeerd, maar nee hoor. Geen spoor van mijn plastic vriend. Volgens mij bezit ik een speciaal soort magische krachten, want een paar maanden geleden had ik mijn pinpas ook al laten verdwijnen. Ik belde moeders op (zoals eenieder zou doen in een noodsituatie als deze) en legde uit wat er was gebeurd. “Dusss… Ik ben mijn pinpas kwijt. Ja. Alweer ja. Ligt hij ook niet bij jullie? Nee?” Helaas, ik was hem dus écht kwijt. Ik heb maar meteen de bank gebeld om mijn pinpas te laten blokkeren en een nieuwe aan te vragen.
Het zou een paar dagen duren voordat ik mijn nieuwe pas zou ontvangen, maar in de tussentijd kon ik wel geld opnemen bij de bank. Ik besloot dapper om de kou te trotseren en sprong meteen op mijn fietsje richting de ABN. Om me daar verder te kunnen helpen moesten ze eerst een kopie maken van mijn identiteitskaart. Terwijl het bankvrouwtje daarmee bezig was stond ik een beetje om me heen te kijken. Het duurde nogal lang, dus uit verveling begon ik aan de handschoenen in mijn jaszak te frunniken. Ineens hoorde ik een zacht ploffend geluid op het hoogpolig tapijt. Mijn ogen dwaalden naar de grond en ja hoor, daar lag hij in al zijn glorie: mijn geliefde pinpas.
Het bankvrouwtje kwam weer terug naar de balie. Ik lachte ongemakkelijk naar haar terwijl ik mijn pinpas van de grond raapte. “Kijk wat er nou ineens uit mijn zak valt!” zei ik semi-triomfantelijk.
Ik ben echt een idioot. Seriously.
