They end up making us crazy, don’t give up on me baby
Na een lange tijd niet meer naar mijn website te hebben omgekeken bracht ik er vandaag weer een bezoekje aan. Zo kwam ik tot de ontdekking dat het laatste blogje vier maanden geleden is gepost. Aan de ene kant is dat natuurlijk ontzettend lang geleden, maar aan de andere kant ben ik verbaasd dat het nog maar zo kort geleden is dat ik begon aan mijn studententijd. Het is grappig hoe je daar heen gaat en dat je geen flauw idee hebt wat je te wachten staat, maar ook hoe snel je je op een nieuwe plek al helemaal thuis kan voelen.
Ik zal even kort proberen om een beeld te schetsen van wat mij bezig houdt tegenwoordig. Na lang twijfelen heb ik gekozen voor de studie Technische bestuurskunde aan de TU Delft en tot nu toe bevalt de studie erg goed. Je hoort genoeg verhalen van mensen die na een paar weken al stoppen met hun studie omdat het niet is wat ze hadden gedacht, maar ik weet bijna zeker dat ik deze studie wil blijven doen. Het is super afwisselend en eigenlijk precies wat ik zocht.
Daarnaast woon ik nu dus op kamers in Delft, ben ik lid geworden bij K.S.V. Sanctus Virgilius en heb ik het hockeyen weer opgepakt. Dat is het wel zo’n beetje in het kort. Voor de uitgebreide versie zul je mijn blog moeten blijven volgen, want ik zal jullie de komende tijd helemaal op de hoogte stellen van alles wat jullie gemist hebben! De laatste paar maanden heb ik niet geblogd omdat ik even met totaal andere dingen bezig was, maar ik zal proberen nu weer regelmatig wat van me te laten horen. Love you guys!
19 reacties
To yourself to check it out, can’t you feel a brand new day
Het is dan eindelijk zover, morgen (of eigenlijk vandaag want het klokje rechtsonder geeft de tijd 1:41 aan) begint mijn introductieweek van de universiteit! Ik mag mezelf al bijna een echte student noemen! Meer over mijn studiekeuze, stadskeuze en alle andere interessante perikelen volgt later, want nu is het toch echt tijd om te gaan slapen. Het klokje zegt namelijk inmiddels dat het 1:43 is en dat betekent dat ik over vier uur al moet opstaan. Een toepasselijker begin van je studententijd kan je je toch niet wensen.
37 reacties
But I never told you what I should have said, no I never
Oh en trouwens… Ik ben geslaagd!
20 reacties
I’ll keep you coming back again, you can call me anytime
I’M BACK BITCHES!!! Waar te beginnen? Jullie hebben veel dingen gemist omdat ik zolang niet geblogd heb, dus kijk niet verbaasd op als ik een paar blogs schrijf die wat verder terug gaan in de verleden tijd. Gelukkig is mijn eindexamen inmiddels ook al verleden tijd, blij dat dat erop zit. Het is nog maar een week geleden, dus ik weet nog goed hoe het voelde: last-minute nog zoveel mogelijk eventueel nuttige informatie in je kop rammen, het sadistische zonnetje dat natuurlijk nét dan besluit te schijnen, de zenuwen vlak voor het examen, het driftige gekras van pennen op papier in de doodstille gymzaal, snel een slokje cola, de zwart-witte klok die je vanuit je ooghoek in de gaten houdt, het klaaggezang met je lotgenoten achteraf. Ja ja, een ervaring op zich. Nu kunnen we nog alleen maar afwachten op de uitslag. En een heerlijk lange vakantie vieren!
Tijd genoeg om Forever-Sunset weer een makeover te geven dus. Is het jullie ook opgevallen dat de meeste blogs vooral simpele layouts hebben sinds de overstap naar WordPress? Nouja, dat vind ik eigenlijk ook wel mooi, maar ik ben zelf meer van de kleurtjes en drukke designs. Zo. WordPress is opnieuw geinstalleerd, nieuwe layout, oude posts verwijderd… Ja, ik ben weer klaar voor een frisse start.
24 reacties
When you look me in the eyes I catch a glimpse of heaven
Vandaag heb ik een varkensoog ontleed. Klinkt dat niet ontzettend hardcore?
Het was het eerste lesuur en ik voelde me nogal brak omdat ik de nacht daarvoor nauwelijks had geslapen. Ik ging ervan uit dat we een gewone les zouden hebben die meestal bestaat uit een een half uurtje uitleg van onze chagrijnige lerares en wat huiswerk maken. Maar toen ik het biologielokaal binnenkwam lagen daar een stuk of vijftien varkens- en schapenogen me aan te staren. Lichtelijk overdonderd koos ik een oog uit dat er niet al te ranzig uitzag en pakte ik een scalpel en een schaar. Dat riep toch wel wat vraagtekens op, was het de bedoeling dat we in het oog gingen kníppen?
Op ons blaadje met uitleg stond een smakelijk werkplan. Stap 1: we moesten eerst het vet rondom het oog wegsnijden. Twijfelachtig hield ik de schaar en de scalpel vast alsof het een mes en vork waren. We hadden geen handschoenen gekregen, wat me eigenlijk niet zo verbaasde. Twee keer eerder hadden we een varkenshart ontleed en toen moesten we ook met onze blote handen werken, als argument voerde de lerares dat het net is “alsof je een hamlapje bent aan het snijden”. Een varkenshart is tot daaraan toe, maar een varkensoog?
Na lang twijfelen besloot ik hem toch maar met mijn handen vast te pakken, want anders glibberde het oog er steeds vandoor wanneer ik probeerde te snijden. Op naar stap 2: snijd een vierkant van een halve vierkante centimeter in de achterkant van het oog. Vriendin E en ik probeerde héél voorzichtig te snijden, omdat de lerares ons had gewaarschuwd dat anders het oog lek kon raken. En daar hadden we niet zo’n zin in. Voorzichtig snijden werkte echter niet, dus ik begon ruw te zagen totdat er op een gegeven moment geel spul uit het oog suisde. Ik schreeuwde in paniek dat het oog lek was, maar blijkbaar was het juist de bedoeling zo. Gelukkig. Daarna knipten we iets uit het oogwit wat in de verste verte nog niet op een vierkant leek.
Stap 3: kijk door het oog heen. Ik zwaaide met mijn hand voor het oog terwijl mijn vriendin er doorheen keek. Check. Stap 4: maak een snee van de ene kant van het oog naar de andere, keer het oog binnenste buiten en haal de lens eruit. Dat was het echt gore werk. Toen we het oog helemaal open hadden gesneden en binnenste buiten keerden zagen we dat hij zwart was van binnen, en er kwam een doorzichtig goedje dat leek op snot eruit gevloeid samen met een berg zwart ranzig spul.
Ik zal het jullie voor de zekerheid nog een keer zeggen: don’t try this at home people.
