That you turned out to be the best thing I never had
Ik zie zoveel optimisme op andere blogs de laatste tijd, allemaal lijstjes van de mooie dingen in het leven. Maar ik ga het even over een andere boeg gooien. Ik ben van mening dat het erg helpt om dingen van je af te schrijven. Vroeger deed ik dat met wild gekras in mijn dagboek, nu ga ik even keihard op mijn toetsen rammen voor een zeikblog. Als je niet goed tegen negativiteit kan raad ik je aan om nu af te haken. Soms heb je van die dagen waarop het even allemaal tegenzit. Law of Murphy? Bij deze een opsomming van mijn irritaties du jour:
- Integralen die maar niet lijken te lukken. Men beweert dat wiskunde logisch is, maar het is een wonder dat ik nog steeds een volle bos krullen heb. Ik had mijn haren er uit frustratie bíjna uitgetrokken. Even serieus. Waarom deed ik ook alweer een technische studie?
- Ouders. Omdat ik deze week vrij heb om te leren voor tentamens ben ik weer even het ouderlijk huis gaan bezoeken. Lekker even van Hotel Mama genieten! Dacht ik. Maar ik was even vergeten dat ouders ook heel goed aan je hoofd kunnen zeuren. Oja.
- Je mobieloplader vergeten mee te nemen en iedere keer hieraan herinnerd worden als de “batterij bijna leeg” melding zich met veel lawaai laat zien. Je hoeft het er niet zo in te wrijven okee?!
- Wanneer het buiten vriest en je je fietsband moet plakken. Nu is dit al sowieso geen klusje waar ik erg fan van ben (ik probeer meestal een jongen lief aan te kijken als mijn band er weer eens de brui aan geeft) maar als je vingers langzaam in festini’s veranderen is het al helemaal geen pretje.
- De verwarming die om 10 uur uitgaat in verband met “groen doen” aldus mijn vader. Volgens mij heeft het meer te maken met “goedkoop doen”. Hoe dan ook: brrrrr!
- Tomatensoep op je mooie rokje morsen. Nee hoor ik ben niet doorgelekt, dan zou het iets meer richting down under ziten. Joh ik heb hem zo uit de winkel gehaald, wist je dat dan niet? Tomatensoep-vlekken zijn helemaal 2012!
21 reacties
That everyone I knew was waiting on a queue to turn
Ik wring me in moeilijke bochten om alles te doen behalve studeren voor de tentamens. Wat er op dit moment een stuk belangrijker lijkt dan sommetjes maken:
- Het aantal moedervlekken op mijn arm tellen.
- Een wensenlijstje voor de feestdagen opstellen. Je kan niet vroeg genoeg zijn.
- Mijn toch al opgeruimde kledingkast op kleur sorteren.
- Naar de winkel gaan om café noir koekjes te kopen. Heel belangrijk!
- Eens uitgebreid kokkerellen voor mijn huisgenoten.
- Checken wat voor onzin mede-soggende vriendinnetjes op Facebook zetten.
- Een nieuwe layout voor Forever-Sunset maken.
Zoals je ziet heb ik nogal wat verloren tijd in te halen dus ik ga nu weer keihard aan de studie. Hopelijk brengen jullie je zaterdagavond op een leukere manier door!
25 reacties
Innocent can never last, wake me up when september ends
Toen ik vanochtend het bekende schrille geluid van mijn wekker door de kamer hoorde schallen kon ik nog alleen maar denken hoe het zou zijn om dat ding mijn raam uit te gooien. Met een sierlijk boogje en een harde plons de gracht in. Oh ik moest me inhouden om het niet echt te doen. Hoewel ik het fijn vind om vroeg wakker te zijn met nog een hele dag in het vooruitzicht, kost het me meestal veel pijn en moeite om mijn bed uit te komen. Slapen is één van mijn favorieten bezigheden. Daarbij komt nog dat ik laatst een tweede matras heb gekocht voor op mijn bed waardoor hij nu prinsesheerlijk ligt.
Zuchtend en steunend ben ik toch mijn bed uit geklauterd. Ik moest wel, want vandaag was het weer zo ver: de eerste dag van het nieuwe collegejaar. Heel fijn dat ik meteen het eerste uur aanwezig mocht zijn. Nog fijner dat de regen met bakken uit de lucht kwam gevallen zodra ik voet buiten de deur zette. Ik moet echt weer even in het ritme zien te komen na twee maanden vakantie vieren. Maar ja, het kan altijd erger, ik heb met medelijden gekeken naar een handjevol studiegenootjes die ongewassen en compleet uitgeput in de collegezaal zaten. Ze hebben zich het tweede jaar pas ingeschreven bij een vereniging en lopen nu nog ontgroening. Blij dat ik dat een jaar geleden al heb gehad, nu mag ik deze week stroef doen tegen de feuten. Muahaha.
Vandaag was eigenlijk dubbel deprimerend want behalve het feit dat de vakantie nu officieel voorbij is en het weer klote is niet echt meezit, gaat het ook niet zo lekker met mijn vriend. Ik heb hem de afgelopen weken nauwelijks gezien omdat hij het “druk heeft“. Natuurlijk, ik heb ook allerlei dingen te doen en ik heb geen behoefte aan iemand die bij me op de lip zit. Ik vind het juist wel fijn om ook de ruimte te hebben om mijn eigen ding te kunnen doen. Maar ik vind het niet meer dan normaal om een paar keer per week tijd voor elkaar vrij te maken, je kunt toch geen relatie onderhouden als je elkaar nauwelijks ziet? Ik had juist gedacht dat we elkaar meer zouden zien in de vakantie, maar juist het tegenovergestelde is gebeurd. Hopelijk kan ik hem meer zien nu de vakantie weer voorbij is.
Blegh. Ik haat maandagen.
12 reacties
Been driving so fast we just need to slow down and just roll
Na een zware tentamenperiode te hebben afgerond die voor mijn gevoel echt een eeeuuuwww leek te duren (hoewel het in werkelijkheid drie weken waren, maar toch) had ik best wel zin in een feestje. Laten ze bij mijn studentenvereniging nou nét de juiste oplossing daarvoor hebben, een fenomeen dat zich de vakkendixo noemt. In feite is het gewoon een feestje met een leuk verkleedthema dat iedere keer plaatsvindt wanneer de vakken zijn afgelopen, maar in de praktijk is het nog veel beter.
Het thema van deze vakkendixo was snowfever en wij gingen met de hele jaarclub plus aanhang verkleed als reddingshelicopters voor op de piste. Als student wordt je vanzelf goed in het klussen van goedkope thema-outfits.
Maar de vakkendixo ging ook gepaard met een aantal ongelukken. Ik was tijdens het feest even op de trap in de hal gaan zitten om mijn voetjes te laten rusten van al het dansen, toen plotseling een jongen over de trapleuning naar beneden sprong. Ik keek er nogal raar van op, waarom deed hij dat? Hij was duidelijk bezopen. Ik stak mijn hoofd door het trappengat om te kijken waar hij gebleven was en zag hem op de begane grond liggen met een gezicht dat was vertrokken van de pijn. Hij was een flink stuk gevallen van de eerste verdieping naar beneden, minstens drie meter. Een dag na de vakkendixo ontving iedereen een mailtje van het bestuur.
Een 4e jaars Virgiliaan is gewond geraakt bij een val door het trappengat op onze sociëteit. Op de trap vanuit de voorzaal richting de kapstokken is Mark over de leuning heen, door het trapgat, op de vloer in de hal gevallen. Beneden in de hal is direct eerste hulp verleend door leden van het Dagelijks Bestuur en is hij daarna per ambulance naar het ziekenhuis vervoerd.
Er is geconstateerd dat Mark een wervelfractuur heeft in zijn onderrug en dat zijn bekken op twee plaatsen gebroken is. Waarschijnlijk wordt Mark morgen geopereerd aan de wervelfractuur. Helaas is er nog niet veel bekend over de toedracht van het ongeluk.
Na het ongeval ging het feest toch gewoon door totdat het buiten weer langzaam licht begon te worden. De meeste mensen die nog waren overgebleven waren al behoorlijk aangeschoten. Iemand probeerde zichzelf op het podium te trekken door zich vast te grijpen aan het DJ meubel, maar hierdoor viel de gehele DJ tafel inclusief apparatuur van het podium op het hoofd van een meisje dat er toevallig voor stond. Op dat moment was de feeststemming bij iedereen toch wel verdwenen en besloten we allemaal naar huis te gaan.
Ik liep met mijn vriendinnen naar de kapstok om onze jassen te pakken. Nou moet je weten, op onze sociëteit worden nogal vaak jassen gestolen. Meestal als mensen hun jas niet kunnen vinden of heel dronken zijn grijpen ze er maar gewoon eentje, met als gevolg een kettingreactie van mensen die denken “mijn jas is gestolen dus dan steel ik er ook een terug want ik kan niet zonder jas naar huis”. Waardoor uiteindelijk iedereen zijn jas kwijt is. Zo ook nu weer. Ik dacht de jassenjatters deze keer slimmer af te zijn en had mijn luipaard bontjas meegenomen. Want wie wil die nou stelen? Slimme zet, want uiteindelijk bleek dat alle jassen van mijn vriendinnen waren gestolen maar alleen die van mij er nog hing.
Opgelucht dat mijn jas niet was gestolen liep ik naar buiten om mijn fiets te pakken, om tot de ontdekking te komen dat iemand mijn fiets in de gracht had gegooid. Hoe ironisch. Omdat het inmiddels al half tien ‘s ochtends was en ik die gebrekkige fiets toch tweedehands had gekocht voor €40 moest ik er enorm om lachen. Alleen hoe moest ik nu thuis komen? Een vriendinnetje bood aan om me met de fiets thuis te brengen, maar nee, ik had zin om de bus te nemen. Vriendinnetje uitgezwaaid, toen stond ik bij het busstation en bedacht ik me “hey, wacht eens even, ik heb helemaal geen ov-chipkaart of geld bij me!”
En daarom liep ik om half tien ‘s ochtends in mijn luipaard bontjas lachend naar huis.
19 reacties
You’re alright but I’m here darling to enjoy the party
Kort na mijn vakantie in Calella begon voor alle aankomende studenten in Delft de OntvangstWeek, beter bekend onder de naam OWee. Ook ik had mijn koffertje ingepakt en vertrok helemaal alleen naar de andere kant van het land, zonder een flauw benul wat me daar te wachten stond. Toch wel spannend. Na meer dan twee uur in de trein te hebben gezeten zeulde ik mijn enorme tas met matje en slaapzak naar de TU campus.
Nadat ik bij een balie mijn tas had afgegeven mocht ik mijn mentorgroepje gaan zoeken. Het was een leuke groep van twaalf studenten technische bestuurskunde (vanaf nu TB) die bestond uit tien jongens en twee andere meiden. Een goede weergave van de man/vrouw-verhouding in Delft, zo ondervond ik later.
Eerst moesten we een algemeen praatje van de rector magnificus aanhoren, die nogal chaotisch verliep omdat alle verschillende studenten in dezelfde enorme tent zaten en zo ontstond er al snel rivaliteit tussen de verschillende studies. Iedereen wilde laten zien dat zijn studie het leukst was door heel aanwezig te zijn. Elke studie had zijn eigen liedjes om zichzelf te hypen en andere studies af te kraken, dus er werd nogal wat heen en weer gezongen en op stoelen gesprongen.
Na de centrale ontvangst haalde ik mijn tas op en ging ik met een zere keel van het schreeuwen naar de mijn slaapplek toe die ik via studentenvereniging Virgiel had geregeld. Voordat ik naar Delft was gegaan dacht ik al dat ik lid wou worden bij Virgiel, maar ik wist het nog niet helemaal zeker want ik was er nog nooit geweest. Ik had wel al geregeld dat ik in een studentenhuis van hun vereniging kon blijven slapen tijdens de Owee. Het was een heel leuk klein meisjeshuis, en wat ik toen nog niet wist is dat één van de meiden die daar woonde een goede vriendin van me zou worden en ik er dus nog regelmatig langs zou komen. Grappig hoe die dingen gaan.
De rest van de Owee was één groot feest. Veel uitgaan, de stad een beetje verkennen. Hoogtepunt vond ik zelf toch wel de bier cantus. Nog nooit in mijn leven ben ik zo doordrenkt met bier geweest, als ik in een zwembad gevuld met het gerstenat was gesprongen had ik er waarschijnlijk hetzelfde uitgezien. Een andere highlight was mijn 18e verjaardag. Die middag werd ik verrast door mijn mentor mama’s die een taart voor me hadden gekocht en ‘s avonds heb ik gefeest bij het Corps. Ik was bewust niet naar Virgiel gegaan want daar is het traditie dat mensen over de bar worden gegooid op hun verjaardag, en daar had ik niet zo’n trek in zoals je je misschien wel kunt voorstellen.
Al met al kwam ik tot de conclusie dat Delft een erg mooie stad is met de grachten en oude gebouwen, maar ook erg knus omdat het zo klein is, je komt constant mensen tegen. Het is niet groter dan de stad waar ik vandaan kom, maar het ligt tussen Rotterdam en Den Haag dus als je goed wil uitgaan of shoppen hoef je maar even in de trein te springen en dat is wel zo fijn. Waar ik wel even aan moest wennen was de grote hoeveelheid mannen in de stad vanwege de TU. Maar het feit dat ik op de TU zit heeft ook voordelen, want ook de vrouwen zijn anders. Nu wil ik geen mensen over één kam scheren, maar het viel me op dat er maar weinig zogenoemde “huppeltrutjes” een technische studie doen, de meeste meiden zijn erg down-to-earth en zitten niet zo met hun hoofd in de wolken. Ook is Delft echt een studentenstad, waar de nadruk ligt op alle verenigingen omdat er verder niet echt een uitgaansleven is. Er is zelfs een heel eigen taaltje:
De zaak = het Corps
De toko = Virgiel
Papen = Virgilianen
Knor = niet lid
Strepen = bier gooien
Regelen = bekken
Kaal = dronken
Enzovoorts. Eerst vond ik het maar raar, maar je neemt die onzin vanzelf over. Tegenwoordig moet ik oppassen dat ik niet zeg dat ik “kaal” ben als ik in Venlo een keer uitga, want dan kijken mensen me nogal vreemd aan.
To be continued met mijn ontgroeningsverhalen…
