Life’s too short to even care at all, oh I’m losing
Ik heb het gevoel dat ik tien dagen van de aardbodem ben verdwenen. En dat is ook een beetje zo.
We waren met het hele huis al weken bezig met de voorbereidingen voor het huisfeest, zoals je wel kan zien. Op de grote dag voelde ik me niet zo lekker dus in plaats van door te feesten tot in de late uurtjes – wat wel het oorspronkelijke plan was – ben ik vroeg gaan slapen.
De volgende ochtend werd ik wakker en voelde ik me een beetje raar. Ik was kortademig, had koorts, ontstoken tandvlees en een huidinfectie. Zo ineens, uit het niets. Mijn weerstand had zo’n dieptepunt bereikt dat ik alles tegelijkertijd kreeg. Toen het de volgende dag alleen maar erger leek te worden ben ik naar de huisartsenpost van het ziekenhuis gegaan en daar kreeg ik een antibioticakuur voorgeschreven. Vervolgens heb ik mijn spulletjes gepakt en ben ik naar mijn ouders vertrokken.
Tien dagen heb ik daar ziek op bed gelegen. Vooral de huidinfectie was heel heftig, het zag er verschrikkelijk uit en deed zo’n pijn aan mijn gezicht dat ik niet eens fatsoenlijk kon slapen of een maaltijd naar binnen kon werken. Maar ik pas nu wel weer in mijn maat 34 spijkerbroek. Bonus! Ik heb braaf mijn antibiotica geslikt, mijn zalfje gesmeerd en mijn astma medicijnen genomen en na tien dagen voelde ik me al weer een stuk beter. Mijn huid is nog steeds niet helemaal genezen maar ik heb er gelukkig geen last meer van. Alleen mijn vriend sms’te me gisteren dat hij ook ineens een huidinfectie had dus ik heb hem blijkbaar aangestoken :(
Sinds gisteren ben ik weer terug in Delft. In de tijd dat ik ziek was ging het leventje hier gewoon door, helaas. Ik heb veel leuke dingen gemist en moet nu ook weer hard aan de studie om de achterstand in te halen. Maar ik ben vooral blij dat ik weer beter ben. Ziek zijn, en dan bedoel ik écht ziek zijn, zet dingen wel een beetje in perspectief.
17 reacties
Friends, lovers or nothing, there can only be one
Afgelopen week kreeg ik een sms van mijn ex. Hoe het met me ging en of ik weer eens wilde afspreken. We hadden elkaar al een tijdje niet meer gesproken dus het leek mij ook wel leuk om bij te kletsen. Omdat hij in Utrecht studeert en tijdelijk geen kamer heeft is hij bij mij blijven slapen. Ik had Felix van tevoren ingelicht over de situatie en hij leek er niet al te blij mee maar maakte er verder geen big deal van gelukkig. Van zijn kant kan ik het ook goed begrijpen, ik denk ook niet dat ik zou staan springen als zijn ex bij hem zou blijven logeren. Maar als hij mij er van tevoren eerlijk over vertelt en ik zeker weet dat er niks speelt dan zou ik er geen problemen mee hebben.
Kennelijk denk ik daar iets luchtiger over dan andere mensen, want mijn vriendinnen waren het er unaniem over eens dat het not done is om je ex een slaapplaats aan te bieden. Ik heb veel mannelijke vrienden dus misschien dat ik er daarom iets anders tegenaan kijk. Mijn ex heeft nu weer een nieuwe vriendin en ik heb een vriend, maar zelfs los daarvan kan ik zeggen dat ik totaal geen gevoelens meer voor mijn ex heb. Dat hoofdstuk is afgesloten, het boekje is dicht. Het is gewoon zo dat ik hem al heel lang ken en ik zie hem als een goede vriend, compleet los van het feit dat wij ooit een relatie hebben gehad. Het was dan ook weer heel gezellig afgelopen woensdag.
Wat denken jullie, is het mogelijk om gewoon vrienden te blijven met je ex?
22 reacties
I wish I could lay down beside you when the day is done
En wat is het fijn. Om in zijn armen te liggen. Als hij zijn vingers door de mijne vlecht. En hij met zijn hand zachtjes over mijn rug streelt. Ik draai me naar hem toe en staar in zijn blauwe ogen. Hij glimlacht. Ik kan niet anders dan hem zoenen. Daarna rust ik mijn hoofd op zijn schouder.
Het zit tussen ons weer goed, gelukkig. Ik kan toch niet boos op hem zijn zelfs al zou ik het willen, zodra ik hem zie is het verdwenen als sneeuw voor de zon. En ik wil hem heus niet kwijt. Ten slotte, wat stelt de rest nou voor vergeleken met liefde?
7 reacties
Everything I do, you’re on my heart just like a tattoo
Er zijn veel mensen die iets tegen tatoeages hebben. Veel gehoorde argumenten zijn het is zelfverminking en wat nou als je er later op bent uitgekeken? Toch lijkt het tegenwoordig wat meer geaccepteerd dan voorheen, tatoeages zijn niet alleen meer weggelegd voor stoere zeebonken en oude rockers, ook het alledaagse volk laat zich steeds vaker permanent markeren.
Naar mijn mening kunnen tatoeages erg mooi zijn, maar het hangt erg af van de persoon, het ontwerp en de locatie. Ordinaire tramp stamps en Playboy-konijntjes rond de schaamstreek vind ik bij voorbaat al geen succes. Ook vind ik het erg zonde als een heel lichaamsdeel bedekt wordt door de inkt. Maar ja, ieder zo zijn ding. Persoonlijk heb ik een voorkeur voor subtiele kleurloze tatoeages waar een betekenis achter zit.
Ik heb tatoeages altijd al fascinerend gevonden en de gedachte om er zelf een te laten zetten speelt nu al een tijdje door mijn hoofd. Omdat het een redelijk onomkeerbaar proces is moet ik het van mezelf wel echt 100% zeker weten voordat ik er een laat zetten. Gelukkig begint het idee langzaamaan steeds vastere vorm aan te nemen.
Tattoo’s op de voet en de pols vind ik erg classy, maar omdat ik later het bedrijfsleven in wil gaan is het voor mij belangrijk dat ik de tattoo gemakkelijk kan bedekken als ik dat wil. Na lang wikken en wegen heb ik besloten dat ik er een zou willen laten zetten op mijn schouderblad.
Over het ontwerp wil ik nog niet teveel vertellen. Het gaat in ieder geval een Frans gezegde worden… Dat is alles wat ik voorlopig kwijt wil! Het enige waar ik nog niet over uit ben is het lettertype. Sowieso zal ik ergens binnen nu en een half jaar de knoop doorhakken en mijn eerste tattoo laten zetten. Ik houd jullie op de hoogte!
23 reacties
Innocent can never last, wake me up when september ends
Toen ik vanochtend het bekende schrille geluid van mijn wekker door de kamer hoorde schallen kon ik nog alleen maar denken hoe het zou zijn om dat ding mijn raam uit te gooien. Met een sierlijk boogje en een harde plons de gracht in. Oh ik moest me inhouden om het niet echt te doen. Hoewel ik het fijn vind om vroeg wakker te zijn met nog een hele dag in het vooruitzicht, kost het me meestal veel pijn en moeite om mijn bed uit te komen. Slapen is één van mijn favorieten bezigheden. Daarbij komt nog dat ik laatst een tweede matras heb gekocht voor op mijn bed waardoor hij nu prinsesheerlijk ligt.
Zuchtend en steunend ben ik toch mijn bed uit geklauterd. Ik moest wel, want vandaag was het weer zo ver: de eerste dag van het nieuwe collegejaar. Heel fijn dat ik meteen het eerste uur aanwezig mocht zijn. Nog fijner dat de regen met bakken uit de lucht kwam gevallen zodra ik voet buiten de deur zette. Ik moet echt weer even in het ritme zien te komen na twee maanden vakantie vieren. Maar ja, het kan altijd erger, ik heb met medelijden gekeken naar een handjevol studiegenootjes die ongewassen en compleet uitgeput in de collegezaal zaten. Ze hebben zich het tweede jaar pas ingeschreven bij een vereniging en lopen nu nog ontgroening. Blij dat ik dat een jaar geleden al heb gehad, nu mag ik deze week stroef doen tegen de feuten. Muahaha.
Vandaag was eigenlijk dubbel deprimerend want behalve het feit dat de vakantie nu officieel voorbij is en het weer klote is niet echt meezit, gaat het ook niet zo lekker met mijn vriend. Ik heb hem de afgelopen weken nauwelijks gezien omdat hij het “druk heeft“. Natuurlijk, ik heb ook allerlei dingen te doen en ik heb geen behoefte aan iemand die bij me op de lip zit. Ik vind het juist wel fijn om ook de ruimte te hebben om mijn eigen ding te kunnen doen. Maar ik vind het niet meer dan normaal om een paar keer per week tijd voor elkaar vrij te maken, je kunt toch geen relatie onderhouden als je elkaar nauwelijks ziet? Ik had juist gedacht dat we elkaar meer zouden zien in de vakantie, maar juist het tegenovergestelde is gebeurd. Hopelijk kan ik hem meer zien nu de vakantie weer voorbij is.
Blegh. Ik haat maandagen.
