Every siren is a symphony and every tear’s a waterfall
Valentijnsdag. De dag van de liefde had voor mij een bitter randje dit jaar, omdat mijn vriend het net twee dagen eerder had uitgemaakt.
Ik had het niet zien aankomen omdat hij daarvoor geen enkele keer had aangegeven dat hij ergens mee zat. Het kwam voor mij als donderslag bij heldere hemel. Ik kon in de eerste instantie moeilijk bevatten dat het na negen maanden zo plotseling over kon zijn. Nadat hij weer was vertrokken ging de avond voor mij als een waas voorbij. De volgende ochtend werd ik wakker met hetzelfde rotgevoel. Dit was de eerste keer dat iemand het met mij uitmaakte en niet andersom. Ik haatte het idee dat hij ervoor kon zorgen dat ik me zo voelde. Ik wou dat het me niks kon schelen.
Ik heb er met mijn vrienden over gesproken en daardoor zag ik het wel weer snel in perspectief. Ik heb van hem gehouden, maar ik zag mezelf niet forever met hem samen zijn of iets dergelijks. Er waren veel kleine dingetjes waar ik me aan begon te irriteren maar ik heb de neiging om daar voorbij te kijken en toch altijd lang in relaties te blijven hangen. Ergens is het dus wel goed dat hij eerlijk is geweest en de knoop heeft doorgehakt. Ik las daarnet ook zijn kant van het verhaal op zijn blog (sinds kort is ook hij aan het bloggen geslagen): “I figured pulling the plug early before we started hating each other would be the best decision, so we broke up in a (I think) civil way.” Ik ben het daar ook wel mee eens, misschien is het maar beter zo. En nu ben ik weer single, feestje!
Vandaag ontving ik van mijn zus toch nog een lief valentijnskaartje met een paar wijze woorden op de voorkant. Chocola helpt!!! Dat kan ik alleen maar bevestigen.
42 reacties
Really can’t stay, but baby it’s cold outside, I’ve got to go
Gisteren had ik met Laura (de enige echte) afgesproken in Delft. We hadden al bedacht dat we iets leuks wilden doen waar mensen vrolijk van zouden worden en tijdens de lunch hebben we even gebrainstormd. Gezien de barre weersomstandigheden besloten we om warme chocolademelk uit te delen op het station.
Bij mij thuis hebben we chocomel opgewarmd en daarna liepen we met de thermoskannen richting het station. Op dat moment kwam de sneeuw ineens met bakken uit de lucht gevallen. Niet heel chill om doorheen te lopen, maar wel het perfecte moment om warme chocolademelk uit te delen!
Een paar mensen leken een beetje wantrouwig en vroegen of het wel gratis was. Maar zodra duidelijk werd dat we er niks voor terug hoefden waren de reacties heel positief! Ik weet hoe vervelend het is als je vertraging hebt door de sneeuw en dan ook nog eens in de kou op je trein moet wachten, dus ik vond het fijn dat we die mensen toch een beetje hebben kunnen opvrolijken :)
En daarna hebben Laura en ik ook zelf even genoten van een bakje warme chocolademelk. Wel verdiend zou ik zo zeggen.
37 reacties
Don’t stop let’s keep the beat pumping, keep the beat
Vorig jaar heb ik drie gala’s bijgewoond waaronder het sjaarschgala. Ik vond het sjaarschgala toen zo leuk dat ik dit jaar weer heel graag wilde gaan. En bijna al mijn clubgenoten zouden ook gaan! Maar om naar het gala te kunnen gaan moest ik wel door een sjaarsch gevraagd worden…
Ik was twee dagen voor het gala nog op de toko. Mijn vriendin stelde me voor aan een sjaarsch en vertelde dat hij nog een date zocht. Ze had ook aan hem verteld dat ik graag naar het gala wilde gaan. We babbelden wat, maar hij vroeg me niet mee naar het gala. Een beetje vreemd.
Later op de avond raakte ik aan de praat met een andere sjaarsch. Hij was nog op zoek naar een date voor zijn clubgenoot. Het was nog niet zeker of ik meekon als date want een ander meisje had al gezegd dat ze misschien mee ging. Maar ik zou dus nog gebeld worden door de jongen in kwestie.
Op de dag van het gala, werd ik gebeld door de jongen in kwestie. Ik had hem nog nooit in het echt gezien, maar hij vertelde me dat ik mee kon als zijn blinddate. Prima, dat was dan geregeld! Totdat… Iets later werd ik ineens gebeld door de andere jongen die ik eerder op de avond had gesproken. Hij dacht dat ik zijn galadate was! Huh?! Hij had me niet officieel gevraagd, maar dacht blijkbaar dat het al geregeld was omdat we zo aan elkaar voorgesteld waren. Miscommunicatie!
Ik stond in dubio, nu moest ik één van deze jongens afzeggen op de dag van het gala en dan zat die persoon sowieso zonder date! Aii… Na lang twijfelen besloot ik om de blinddate af te zeggen omdat ik hem niet in persoon had gesproken. Met tegenzin pakte ik mijn telefoon en heb ik hem opgebeld om de situatie uit te leggen. Daarnaast heb ik wel duizend keer mijn verontschuldigen aangeboden. Ik heb ook nog geprobeerd om een andere date voor hem te regelen, maar dat was helaas niet gelukt :(
Om zes uur begon het gala. Van tevoren ben ik nog even wat gaan drinken met mijn date en hij bleek een hele leuke jongen te zijn, ik kon het echt heel goed met hem vinden. Daarnaast wist hij dat ik een vriend had dus er was sowieso geen sprake van een ‘galaplicht’, maar hij heeft gelukkig ook niks geprobeerd. Ik heb me prima vermaakt en de hele avond staan dansen.
Op een gegeven moment wilde ik naar huis gaan, dus ik liep naar de kapstok om mijn jas te pakken. Daar kwam ik de clubgenoot van de blinddate tegen. Ik bood nogmaals mijn verontschuldigingen aan want ik voelde me echt lullig over de hele situatie. Hij was een beetje chagrijnig en vertelde me dat zijn clubgenoot helemaal dronken was geworden, waardoor zijn avond ook behoorlijk verziekt was. Dit was blijkbaar niet de eerste keer dat die gast zo dronken was geworden en een scène ging schoppen, dat deed hij wel vaker.
Als ik die verhalen moet geloven denk ik dat ik niet zo’n relaxte avond had gehad als ik die andere jongen als date had gehad. Ik voel me nog steeds een tikkeltje schuldig, maar ben achteraf toch wel heel blij met de keuze die ik heb gemaakt.
16 reacties
Life’s too short to even care at all, oh I’m losing
Ik heb het gevoel dat ik tien dagen van de aardbodem ben verdwenen. En dat is ook een beetje zo.
We waren met het hele huis al weken bezig met de voorbereidingen voor het huisfeest, zoals je wel kan zien. Op de grote dag voelde ik me niet zo lekker dus in plaats van door te feesten tot in de late uurtjes – wat wel het oorspronkelijke plan was – ben ik vroeg gaan slapen.
De volgende ochtend werd ik wakker en voelde ik me een beetje raar. Ik was kortademig, had koorts, ontstoken tandvlees en een huidinfectie. Zo ineens, uit het niets. Mijn weerstand had zo’n dieptepunt bereikt dat ik alles tegelijkertijd kreeg. Toen het de volgende dag alleen maar erger leek te worden ben ik naar de huisartsenpost van het ziekenhuis gegaan en daar kreeg ik een antibioticakuur voorgeschreven. Vervolgens heb ik mijn spulletjes gepakt en ben ik naar mijn ouders vertrokken.
Tien dagen heb ik daar ziek op bed gelegen. Vooral de huidinfectie was heel heftig, het zag er verschrikkelijk uit en deed zo’n pijn aan mijn gezicht dat ik niet eens fatsoenlijk kon slapen of een maaltijd naar binnen kon werken. Maar ik pas nu wel weer in mijn maat 34 spijkerbroek. Bonus! Ik heb braaf mijn antibiotica geslikt, mijn zalfje gesmeerd en mijn astma medicijnen genomen en na tien dagen voelde ik me al weer een stuk beter. Mijn huid is nog steeds niet helemaal genezen maar ik heb er gelukkig geen last meer van. Alleen mijn vriend sms’te me gisteren dat hij ook ineens een huidinfectie had dus ik heb hem blijkbaar aangestoken :(
Sinds gisteren ben ik weer terug in Delft. In de tijd dat ik ziek was ging het leventje hier gewoon door, helaas. Ik heb veel leuke dingen gemist en moet nu ook weer hard aan de studie om de achterstand in te halen. Maar ik ben vooral blij dat ik weer beter ben. Ziek zijn, en dan bedoel ik écht ziek zijn, zet dingen wel een beetje in perspectief.
17 reacties
Friends, lovers or nothing, there can only be one
Afgelopen week kreeg ik een sms van mijn ex. Hoe het met me ging en of ik weer eens wilde afspreken. We hadden elkaar al een tijdje niet meer gesproken dus het leek mij ook wel leuk om bij te kletsen. Omdat hij in Utrecht studeert en tijdelijk geen kamer heeft is hij bij mij blijven slapen. Ik had Felix van tevoren ingelicht over de situatie en hij leek er niet al te blij mee maar maakte er verder geen big deal van gelukkig. Van zijn kant kan ik het ook goed begrijpen, ik denk ook niet dat ik zou staan springen als zijn ex bij hem zou blijven logeren. Maar als hij mij er van tevoren eerlijk over vertelt en ik zeker weet dat er niks speelt dan zou ik er geen problemen mee hebben.
Kennelijk denk ik daar iets luchtiger over dan andere mensen, want mijn vriendinnen waren het er unaniem over eens dat het not done is om je ex een slaapplaats aan te bieden. Ik heb veel mannelijke vrienden dus misschien dat ik er daarom iets anders tegenaan kijk. Mijn ex heeft nu weer een nieuwe vriendin en ik heb een vriend, maar zelfs los daarvan kan ik zeggen dat ik totaal geen gevoelens meer voor mijn ex heb. Dat hoofdstuk is afgesloten, het boekje is dicht. Het is gewoon zo dat ik hem al heel lang ken en ik zie hem als een goede vriend, compleet los van het feit dat wij ooit een relatie hebben gehad. Het was dan ook weer heel gezellig afgelopen woensdag.
Wat denken jullie, is het mogelijk om gewoon vrienden te blijven met je ex?
