So I don’t have to say you we’re the one that got away
Er zijn alweer twee dagen voorbij in het jaar 2012 (en de wereld is nog niet vergaan, jeej!) maar ik wilde alsnog even terugblikken op het afgelopen jaar 2011. Een beetje zelfreflectie is nooit verkeerd toch? Op de blog van Saskia zag ik een leuke vragenlijst en daar heb ik een gedeelte van overgenomen. Enjoy!
Wat deed je in 2011 wat je nog nooit had gedaan?
Ik ben voor de eerste keer gedropt in Zeeland. Rond middernacht werden ik met vier andere meiden in knalgroene outfits achtergelaten in the middle of nowhere. Toen een vreemd figuur met een bestelbusje ons een lift aanbood, wist ik niet zeker of ik dat verhaal ooit nog zou kunnen navertellen. Gelukkig kwamen we al gauw tot de ontdekking dat de flessen fris die we hadden meegekregen elk waren voorzien van een niet al te bescheiden hoeveelheid alcohol.
Hield je je in 2011 aan je voornemens en maakte je nieuwe voor volgend jaar?
Eén van mijn voornemens was om meer te gaan bloggen. In het begin van het jaar was ik even met totaal andere dingen bezig (lees: lui) maar sinds de zomer heb ik weer helemaal de goede vibe te pakken. Die hervonden motivatie komt mede door alle reacties die ik krijg, dus dankjewel! Hopelijk wordt 2012 een nog beter blogjaar.
Is iemand in je vriendenkring/familie overleden?
Afgelopen maand is iemand overleden die dicht bij onze familie stond. Het is altijd slikken als je iemand dierbaars verliest, maar gelukkig hoefde ze niet te lijden en had ze wel de prachtige leeftijd van honderd jaar bereikt. Ik heb ook geluk gehad dat ik haar in de zomervakantie op Aruba nog een laatste keer heb kunnen zien.
Welke landen bezocht je?
Kroatië, Aruba, Curaçao en België.
Wat zou je in 2012 willen hebben dat je in 2011 niet had?
Wat er bij mij echt nog aan ontbreekt is een leuke bijbaan. Met dat gat in mijn hand kan ik het extra geld héél goed gebruiken! Daarnaast hoop ik dit jaar mijn rijbewijs te halen.
25 reacties
Don’t forget who’s taking you home and in whose arms
Ik begin mijn treinreis altijd in de randstad, maar naarmate de reis vordert wordt het landschap heuvelachtig en verandert ook het accent van de medereizigers. De intonatie gaat wat omhoog, de G wordt zachter en als ze afscheid nemen schreeuwen ze “haije” naar elkander. Ik kijk uit het raam maar de nacht is al gevallen en ik zie alleen mijn eigen weerspiegeling die naar me glimlacht. Mensen reageren veelal verbaasd als ik zeg dat ik uit het zuiden kom, want dat kun je aan mijn accent niet meer horen. Daar ben ik blij mee. Maar toch voelt het vertrouwd als ik weer Limburgs dialect hoor. Dan ben ik weer thuis.
15 reacties
Like a gentleman, like you imagined when you were young
Ik was op zoek naar iets in mijn boekenkast en kwam per ongeluk dit dagboekje tegen waarvan ik helemaal was vergeten dat ik hem had. Toen ik veertien jaar oud was begon ik erin te schrijven, maar na een paar dagen was ik er blijkbaar alweer klaar mee want de rest van de regels zijn altijd wit gebleven. Jammer, want het is ontzettend grappig om terug te lezen waar je je toentertijd wel niet allemaal druk om maakte. Ik herinner me weer hoe het was toen mijn vrienden voor de eerste keer wiet rookte, ik zelf nog geen druppel alcohol dronk en ik van mijn ouders niet bij mijn vriendje mocht blijven slapen. Lees maar mee!
Vrijdag 6 juli 2007 16:14 | Slaapkamer
Eey! ^^ Aan mij de eer om voor de eerste keer in dit schattige dagboekje te schrijven. Mijn zomervakantie is tot nu toe totally freaking awesome dude!!! NOT. Ik hang een beetje rond, zit achter de computer en tv en slaap iedere dag uit tot minstens 12:00. Oja, en ik eet me misselijk aan de chocolade (heb ik echt ooit géén chocolade gelust?).
Laat ik je vertellen over Freefunk festival. We waren al vanaf 4 uur in het park dus we hadden allemaal honger. De meesten gingen naar huis om te eten dus ik bleef maar met een paar mensen over. Eerst gingen we shoarma eten (sgaapje sgaapje) en toen toverde G. uit zijn sok (ik maak niet eens een grapje) een zakje wiet tevoorschijn. Toen we de dag ervoor de film Children of Men hadden gekeken (over dat mannen in 2027 kinderen kunnen krijgen, muahaha) werden al de hele tijd grapjes over drugs gemaakt. Wist ik veel.
Op het pleintje achter de kerk rookten ze met zijn vieren de joint op en ik stond er ondertussen maar een beetje bij. Voor twee van hen was het ook de eerste keer, maar ik had geen behoefte om het te proberen. Het zag er niet echt aanlokkelijk uit. Giechelend en hoestend liepen we terug naar het festival. Ik vond het best grappig eigenlijk. Bij Freefunk kwamen we J. tegen. Hij wist nog van niks. Hij maakte nog een grapje: “Wow, sorry G., maar je ziet er echt zo stoned uit man.” G. keek een beetje wazig voor zich uit en wij rolden bijna in de modder van het lachen. “Je moest eens weten,” zei BJ. Even laat verscheen de rest van de groep weer en al snel wist iedereen van ons wietverhaal en zat iedereen aan de alcohol. Echt ie-de-reen. Maar Caithlin? Oh nee, die was weer braaf aan de cola. Ik ben soms een beetje té verstandig.
De rest van de avond zijn we lekker losgegaan en de laatste twee uur hebben BJ en ik op een muurtje zitten praten en zoenen terwijl G. KO op de het gras lag, stoned naar de lucht te kijken. Volgens mij zag ie al roze olifantjes. Ik had nog uren op dat muurtje kunnen zitten. BJ was heel helder enzo, we deelden samen een frietje en hij zei dat hij deze zomer een keer met mij in z’n armen in slaap wilde vallen. I love him so much. Om half 1 bracht hij me thuis en ik gaf hem een afscheidszoen. “Je stinkt naar wiet!” zei ik toen en we barstten allebei in lachen uit.
Lots of Love,
Caithlin
19 reacties
Yeah life’s too short to be sitting around miserable
Om eerlijk te zijn heb ik het bijhouden van een blogarchief altijd een beetje overbodig gevonden. Voor jezelf is het wel leuk, maar wie kijkt daar verder nou naar? Daarnaast heb ik een paar persoonlijke blogs geschreven omdat ik op dat moment iets kwijt wilde. Ik vond het niet echt een fijn idee dat die forever te lezen zouden zijn voor iedereen. Zeker nadat ik erachter kwam dat je alleen maar bij Google mijn voornaam hoefde in te vullen en voilá: helemaal bovenaan de pagina werd de link naar mijn website op een presenteerblaadje aangereikt. Mede daarom heb ik besloten om mijn blogs achter gesloten deuren te bewaren.
Inmiddels heb ik meer schijt aan wat andere mensen denken. Ook heb ik laatst uit verveling eens geneuzeld in het blogarchief van een paar andere sites. En het blijkt prima tijdverdrijf! Vanaf nu is mijn archief dus ook weer toegankelijk voor iedereen! In de zijbalk vind je een uitvouwbaar menu waarmee je terug in de tijd kunt gaan tot en met november 2009. Ik heb er maar niet bijgezet hoeveel blogs ik iedere maand heb geschreven Is het je ook opgevallen dat een paar maanden geheel ontbreken? want dan moet ik me gaan schamen… Gelukkig komt daar dankzij die challenge wel verandering in.
Ik heb zelf ook even kopjegeduikeld in mijn eigen archief. Wat ik daar heb gevonden moet ook even gedeeld worden. Weet je nog…
Toen ik een Malteser had teruggestuurd omdat hij een kaal plekje had?
Toen ik in mijn sandalen de sneeuw trotseerde om foto’s te maken van mijn nieuwe outfit?
Toen ik heel rebels besloot een bontjas te kopen in hartje zomer?
Toen ik voor het eerst in vijf jaar weer nagellak kocht?
Toen ik in Calella mijn achterwerk verbrandde aan een stijltang?
En tot slot nog mijn persoonlijke favorieten: die keer dat ik een roze vibrator kocht in de vorm van een konijn en die keer dat ik op naaldhakken heb ingebroken in mijn eigen huis.
Zo, daar zijn jullie wel weer even zoet mee kinders.
11 reacties
When I was a young boy I was honest and I had more self
Mijn eerste berichtje vanaf Aruba! Ik heb geprobeerd om met mijn laptop toegang te krijgen tot het draadloos internet van mijn oma, maar om de een of andere vage reden is het internet vergrendeld met een wachtwoord waar niemand het bestaan van afweet. Dus is mijn enige mogelijkheid om te bloggen op mijn oma’s computer. Ach ja, ik ben allang blij dat ik internet heb.
Aruba is de geboorteplaats van mijn moeder (zij heeft hier gewoond totdat ze ging studeren in Leiden) en ik heb hier zelf ook behoorlijk wat zomers doorgebracht. Vanaf mijn geboorte vlogen we om het jaar naar Aruba om mijn oma en tante van moeders kant te bezoeken. Het voelt als een tweede thuis, mijn oma’s huis is de plek waar ik mijn eerste Engelse woordjes brabbelde (met dank aan Disney Channel) en het strand hier is de plek waar ik voor het eerst leerde zwemmen. Inmiddels is het alweer vijf jaar geleden sinds ik hier voor het laatst ben geweest, maar het eiland lijkt na al die jaren onveranderd en is voor mij nog steeds gevuld met goede herinneringen.
