You just need to breathe to feel my heart against yours
De eerste keer dat ik het liedje The A Team hoorde was ik meteen fan van Ed Sheeran. Wat een stem! En daarnaast schrijft hij ook nog eens heerlijke liedjes die hij vaak zelf begeleidt op de gitaar. Vooral opmerkelijk vind ik dat hij ondanks zijn grote succes nog zo gewoon is gebleven. De meeste artiesten zijn heel erg bezig met hun imago en trekken van alles uit de kast om meer platen te verkopen. Maar Ed Sheeran lijkt zich niet met die uiterlijke schijn bezig te houden en focust zich vooral op datgene waar het eigenlijk om draait: goede muziek maken.
Afgelopen maandag werd ik niet al te vrolijk wakker. Ten eerste was het maandagmorgen – sowieso al niet mijn favoriete moment van de week – en daarnaast had mijn vriend het de avond daarvoor uitgemaakt. Ik had die ochtend gelukkig geen college, maar ik moest nog wel een aantal opdrachten maken. Terwijl ik zat te studeren stond de radio op Q-Music en ik luisterde met een half oor naar het geblaat van de DJ. Echter, toen werd aangekondigd dat hij kaartjes ging weggeven voor een concert van Ed Sheeran had hij wel ineens mijn volledige aandacht.
Ik bel normaal gesproken nooit naar dat soort dingen, maar ik wilde deze keer héél graag winnen. Toen ik werd doorverbonden met de studio kon ik het nauwelijks geloven. Ondertussen zat een huisgenootje op haar eigen kamer naar dezelfde zender te luisteren en ze kwam meteen hysterisch mijn kamer binnen gestormd toen ze mijn stem op de radio hoorde. Door dat alles was ik een beetje afgeleid en ik weet ook niet meer goed wat voor onzin ik heb uitgekraamd tegen de DJ. Volgens mij heb ik het kapsel van Ed Sheeran een beetje belachelijk gemaakt, oeps!
Maar ik heb wel mooi een gesigneerd album gewonnen en twee kaartjes voor een exclusief concert van Ed Sheeran! Yesss!!!
17 reacties
I was following the pack, all swallowed in their coats
Iedereen keek me ongelovig aan als ik vertelde dat ik nog nooit op natuurijs had geschaatst. Ik was wel vaker wezen schaatsen in een ijshal en had dat ook altijd heel leuk gevonden. Hoogste tijd dus dat ik me ook eens op natuurijs zou wagen.
Gisteren ben ik met mijn vriend in het centrum van Leiden gaan schaatsen. Het was lang geleden dat ik voor het laatst op het ijs had gestaan, maar het zonnetje scheen en ik vond het heerlijk.
Ik had de juiste schaats-vibe al te pakken, dus toen mijn huisgenootjes vandaag gingen schaatsen in het Delftse Hout besloot ik om ook mee te gaan. Het ijs was niet helemaal perfect was, maar de plas was groot genoeg om je een paar uur te vermaken.
Jammer dat de vrieskou binnenkort weer voorbij is. Hebben jullie je al op het ijs gewaagd?
26 reacties
Do you want to go to the plage with me, I’m going down
Op oudjaarsdag hadden we het er ineens over. De nieuwjaarsduik. Ik heb het altijd gezien als een try-before-you-die, iets dat je toch wel echt een keer in je leven gedaan moet hebben. En we hebben dit jaar een milde winter dus het leek mij de uitgelezen kans om nieuwjaarsduiken van mijn bucketlist af te strepen.
Toen mijn wekker vanochtend om acht uur begon te piepen vroeg ik me toch wel af wat ik mezelf nou weer op de hals had gehaald. In de auto naar Scheveningen ben ik een beetje ingedommeld, want ik was nog behoorlijk moe van het feestje de vorige avond. Maar toen we op de plaats van bestemming aankwamen leek mijn moeheid als sneeuw voor de zon verdwenen, de sfeer op het strand was buitengewoon super! Iedereen stond vrolijk rond te springen en te dansen, wat er natuurlijk extra bizar uitzag omdat we allemaal een knaloranje Unox-muts op het hoofd hadden.
Zodra het startsein werd gegeven renden we als een stelletje malloten de ijskoude zee in. Het was, uhm, zeer verfrissend! Na de duik kon ik mijn voeten niet meer voelen, maar onder het genot van een broodje Unox ben ik weer langzaam op temperatuur gekomen. Volgend jaar weer?
29 reacties
Christmas time, shake it up, shake up the happiness
Tweede kerstdag!
You know, just chillin’…
Het is moeilijker dan het lijkt hè pap, foto’s maken met een spiegelreflex?
Omnomnomnom!
It’s so fluffy I’m gonna die!
19 reacties
Maybe you’re loveable and maybe you’re my snowflake
Zondag zijn we met de jaarclub naar Antwerpen gegaan. Ik wist van tevoren niet waar we heen gingen dus was aangenaam verrast toen het Antwerpen bleek te zijn. Ik was namelijk nog nooit in die stad geweest, shocker! De treinreis heen duurde wat langer dan verwacht, we hadden namelijk meer dan een uur vertraging. Omdat we met zo’n grote groep waren was het helemaal niet erg om wat langer op de trein te wachten. En een leuke bijkomstigheid was dat we door de vertraging een deel van ons geld terug konden krijgen van de NS.
Antwerpen is echt een leuke stad trouwens! In Forever 21 heb ik mijn shoppershartje kunnen ophalen en een leuke portemonnee gescoord – met vintage bloemenprint uiteraard! We zijn met de club ook nog even naar een museum geweest (heel cultureel verantwoord) en daarna hebben we rondgestruind op de kerstmarktjes. Vooral ‘s avonds hing er een gezellige sfeer omdat de hele binnenstad met lampjes was versierd. Toen het begon te sneeuwen was het feestje helemaal compleet! We zijn meteen naar buiten gerend en met onze Chapeau-truien op de foto gegaan terwijl de sneeuwvlokjes om ons heen dansten.
Een geslaagd dagje. En ik wil zeker nog een keer terug!
