Let’s dance to joy division and celebrate the irony
Mijn keel voelt aan als schuurpapier, mijn kamer is bedolven onder de zakdoekjes en ik zou het liefst de hele dag onder de warme dekens blijven liggen. Het is weer zover hoor, ik ben wederom verkouden. De hockeywedstrijd van gisteren was denk ik ook niet erg bevorderlijk voor mijn weerstand. Het was veel te koud om in een kort rokje en een poloshirtje te sporten, ik stond daadwerkelijk te klappertanden op het veld. Daarnaast hing er een dikke laag mist over het veld waardoor je niet eens de goal aan de overkant kon zien. Het zorgde wel voor een leuk verrassingselement als de bal dan ineens *poof* uit het niets leek op te doemen. Daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt door de bal twee keer in het doel van de tegenstander te tikken.
Ondanks de koudheid en de verkoudheid heb ik wel een heerlijk weekend achter de rug. De afsluiting was helemaal perfect, want ik ben gisteravond namelijk naar een concert van the Wombats geweest! Ik had ze al een paar jaar geleden op Pinkpop gezien maar ik wilde ook graag het nieuwe album een keertje live horen. De band maakt hele vrolijke muziek waar je lekker op kunt dansen en dat deden we dan ook. Op een gegeven moment begon iedereen in het publiek te schreeuwen “Waar is het feestje? Hier is het feestje!” The Wombats begrepen natuurlijk niet wat wij riepen, maar dat maakte niks uit, want zij stonden zelf ook duidelijk te genieten. Het was een feestje.
21 reacties
But I prefer a man who lives and gives expensive jewels
Vandaag heb ik in totaal vijf uur in de trein gezeten… Niet echt mijn favoriete manier om de dag te spenderen. Ik had niet echt een keus, ik moest vandaag namelijk de griepprik halen bij mijn dokter in Venlo en omdat ik morgenvroeg college heb kon ik daarna weer bijna meteen terug naar Delft. Waarom ik de griepprik moet halen vraag je je misschien af? Wel, ik heb een best zware vorm van astma dus als ik de griep krijg heb ik een vergrote kans op een longinfectie. Daarom sta ik ieder jaar weer tussen de bejaarden en hartpatiënten in de rij om het vaccin te ontvangen. Toch is er een deel van me dat zich afvraagt of het wel daadwerkelijk zin heeft om me te laten inenten. De griep is zo’n veranderlijk virus, ieder jaar heb ik hem toch weer te pakken. Maar aan de andere kant weet ik natuurlijk ook niet hoe erg het zou zijn geweest als ik de prik niet had gehad, dus neem ik maar het zekere voor het onzekere. Beetje jammer dat mijn bovenarm nu pijn doet door de prik.
En even op een totaal andere noot: ik wilde mijn nieuwe oorbellenrekje van Xenos aan jullie laten zien. Op de middelbare school kreeg ik voor mijn verjaardag standaard een paar oorbellen cadeau, dus heb ik er in de loop der jaren best wel wat verzameld. Dit is nog maar de helft van de collectie, bij mijn ouders hangt nog een heel rekje vol! Maar om eerlijk te zijn draag ik bijna nooit meer oorbellen, ik weet eigenlijk ook niet zo goed waarom. Hopelijk komt daar verandering in nu ik ze zo heb uitgestald.
14 reacties
Instead of treated we get tricked, instead of kisses
Vandaag heb ik de hele dag op het hockeyveld gestaan. Eerst moesten we een wedstrijdje spelen, met 4-0 gewonnen, en daarna ben ik even naar de volgende wedstrijd blijven kijken. Ik stond lekker te genieten van het heerlijke nazomerweertje met een glaasje rosé in de hand, toen ik ineens te horen kreeg dat ik de volgende wedstrijd was ingedeeld om te fluiten. Uhm, pardon?! Blijkbaar had ik een mailtje erover gekregen, maar die is waarschijnlijk ergens verdwaald geraakt tussen de enorme hoeveelheid spam die ik dagelijks ontvang van al mijn clubgenootjes, teamgenootjes en huisgenootjes. En nu moest ik dus compleet onvoorbereid gaan fluiten omdat er niemand anders kon. Ergens in een ver verleden had ik wel een scheidsrechterscursus gehad, maar alle precieze spelregels en handgebaren was ik allang weer vergeten. En daarnaast had ik nog nooit eerder een wedstrijd gefloten!
Het teamgenootje dat met mij moest fluiten had wel wat meer ervaring, dus dat stelde me een beetje gerust. Eenmaal op het veld bleek de scheidsrechter uithangen toch wat moeilijker dan verwacht. Ook al doe je nog zo je best, het is gewoon onmogelijk om iedere overtreding te zien. Vooral de eerste helft voelde ik me een beetje onzeker omdat het mijn eerste keer was. Op een gegeven moment had ik een shoot over het hoofd gezien en schreeuwde iemand van de tegenpartij “Heb je dat soms niet gezien, krullenbol?” Uhm, pardon?!! Ik heb even een woordje met haar gewisseld en er daarna gelukkig geen last meer van gehad. De tweede helft ging wat fluiten betreft bij mij een stuk beter, het is echt iets wat je leert door het te doen, maar ik was toch opgelucht toen ik het eindsignaal kon geven.
Na vandaag heb ik wel weer hervonden respect voor scheidsrechters gekregen, wat een ondankbare baan is dat zeg.
17 reacties
Fly, open up the part of you that wants to hide away
“Ik wil echt weer een bijbaantje,” zei ik tijdens het avondeten tegen mijn huisgenootje. “Lekker je eigen centen verdienen. Ik mis het een beetje.” De volgende dag hoorde hij toevallig van een collega dat ze op zoek waren naar een student voor een bijbaantje op Schiphol, dus hij had meteen mij voorgesteld. Diezelfde dag nog kwam ik op sollicitatiegesprek. Het was duidelijk dat ze eigenlijk op zoek waren naar iemand die iets ouder was en meer technische kennis had, maar ik heb mezelf een beetje aangeprezen en werd verbazingwekkend genoeg toch aangenomen.
Het werk zelf was eigenlijk niet heel spannend. Ik werkte bij Terminal Real Estate, een afdeling die zich bezig hield met het plaatsen en onderhouden van alle roltrappen, rolpaden, liften enzovoorts in de terminals van Schiphol. Voor al die objecten moeten duizenden documenten worden bewaard en het was mijn taak om door het papierwerk te gaan, de technische documenten op waarde te schatten en vervolgens gegevens in te voeren bij een programma. In werkelijkheid was het iets ingewikkelder, maar ik zal jullie de details besparen. Als technische nerd vond ik het erg interessant om de bouwtekeningen en documentatie over al die werktuigen van Schiphol in te zien en daarnaast kon ik lekker zelfstandig werken in mijn eigen kantoortje tegenover de koffie-automaat. Erg relaxed baantje voor €10 per uur dacht ik zo.
Voor het baantje moest ik afreizen naar het Schiphol Hoofdgebouw, een enorm kantoorgebouw gevuld met allemaal belangrijke zakenmannetjes. En daar loop je dan tussen als meisje van achttien jaar, dat is echt bizar. Ook op mijn afdeling waren alleen maar mannen, gelukkig was ik daar wel aan gewend omdat ik uit Delft kom. De werksfeer was desondanks erg leuk, ik had verwacht dat iedereen heel serieus zou zijn maar er werd heel wat afgelachen en vaak gingen we na werk nog een biertje doen op Schiphol Plaza. Hartstikke interessant om op deze manier een kijkje achter de schermen te krijgen.
Na drie maanden was het project helaas afgelopen en daarmee ook mijn baantje. Erg jammer dat het maar zo kort heeft geduurd, maar ik heb veel geleerd en ben daarom blij dat ik de kans heb gekregen om er te werken. Hoeveel mensen van mijn leeftijd kunnen zeggen dat ze op Schiphol hebben gewerkt? Het is sowieso mooi meegenomen voor mijn cv en daarnaast ben ik weer een viercijferig getalletje rijker. Mijn grote droom is om later bij een bedrijf als Schiphol te werken, dus hopelijk was dit niet mijn laatste bezoekje.
16 reacties
Let’s have some fun this beat is sick, I wanna take a ride
Wanneer de naam Lady Gaga valt, denken de meeste mensen aan een bepaalde blondine die zichzelf binnen een paar maanden tot A-list sterrenstatus heeft verheven. Maar mijn gedachte gaan in de eerste plaats niet uit naar de zangeres, want ik denk eerst aan mijn overgrootmoeder die ik al mijn hele leven lang ken als Oma Gaga. Ze heet niet echt zo maar het is een nickname, net zoals Stefani Joanne Angelina Germanotta verscholen gaat onder dezelfde naam. Nogal bizar dat ik mijn gerimpelde omie associeer met een futuristische hermafrodiet die overal rondbazuint dat ze graag ritjes neemt op een disco stick, maar het is nou eenmaal niet anders.
Kort nadat mijn zus terug was gekomen uit Milaan en ik uit Calella ontvingen we al slecht nieuws. Mijn overgrootmoeder, de echte Lady Gaga in mijn ogen, is overleden. Ze was geen kasplantje zoals veel mensen die haar leeftijd hebben bereikt, in tegendeel, ze had nog overal een mening over en kon ons allemaal aan het lachen maken. Tegen het einde aan denk ik dat ze niet meer wilde, ik begrijp ook wel waarom, het lijkt me ontzettend lastig om iedereen die je liefhebt één voor één te zien doodgaan. Maar ze heeft de leeftijd van 104 gehaald en dat kunnen ook niet veel mensen zeggen. Ik hoop dat ze haar rust zal vinden.
