I like my beats fast and my bass down low, bass down low
Afgelopen weekend besloot ik een feestje te geven voor mijn 18½e verjaardag. Tja, er is altijd wel reden voor een feestje hè? De eigenlijke reden was dat ik niets had kunnen doen voor mijn 18e verjaardag omdat die tijdens de introductieweek in Delft viel en daarna volgde mijn ontgroening, eerste collegeweek, etc. Simpelweg had ik geen tijd gehad om het te vieren dus. Daarnaast zie ik mijn vrienden van de middelbare school al belachelijk weinig, dus ik vond mijn 18½e verjaardag wel weer een goed excuus om samen te komen.
Het was een gezellig half verjaardagsfeestje, en tegelijkertijd een soort housewarming van onze tot kortgeleden nog ongebruikte kelder. Alleen twee vrienden van me waren een beetje dronken geworden en gingen daarom in hun boxershort bij mij door de straat rennen. Ook leek het ze wel lollig om in de voortuin van mijn overbuurman te pissen. Laat mijn overbuurman nou nét de burgemeester van Venlo zijn… Hij kwam naar buiten om de jongens te vragen of ze hun broek aan wouden doen en wat minder herrie maken omdat hij probeerde te slapen. Oeps.
Tijdens het feest was er ook een vriendin van me die me erop attendeerde dat ik écht vaker een blog moest schrijven, zoals ik vroeger ook deed. En ja, ze heeft gelijk. Ik ben nooit een erg consistente blogger geweest, zelfs tijdens mijn hoogtijd postte ik maximaal eens in de drie dagen, maar mijn bloggedrag van de laatste tijd valt toch wel onder het kopje “verwaarlozing”. Ik voel niet meer zo die verplichting eigenlijk, vroeger blogde ik echt voor de bezoekers maar tegenwoordig doe ik het alleen voor mezelf. Ik daarom ook niet stoppen, want ik vind het toch wel lekker om te weten dat ik iets van me af kan schrijven als ik daar zin in heb. Dus jullie zullen het met mijn sporadische bloggen moeten doen jongens, sorry! Maar ik zal wat beter mijn best doen, vooruit.
9 reacties
You can’t turn back and you just can’t stop, all the boys
M’n vriend was deze week een paar dagen gaan zeilen met school. Hun bus vertrok op maandag morgen naar Friesland en ik weet niet hoe, maar op de een of andere manier ben ik die ochtend mijn bed uitgekomen toen mijn wekker om half zes irritant begon te piepen, en dat terwijl ik 1: een hekel heb aan vroeg opstaan en 2: een hekel heb aan maandag morgen. Als dat geen liefde is. Hij was wel heel verrast dat ik daar was om hem uit te zwaaien, dus het was het waard.
Twee dagen later ontvang ik een telefoontje van hem, ik dacht dat het gewoon was om te kletsen maar hij had ook echt wat te melden. “Heb je het al gehoord?” vroeg hij. Uhmmm, nee? “Iemand heeft mijn tand eruit geslagen gisteravond.” Ik trok een geschrokken gezicht, maar toen realiseerde ik me dat hij dat niet kon zien vanaf de andere kant van de lijn. “WAT?!!” Misschien is het maar goed dat ik op een andere school zit en dus niet mee was op dat reisje, want waarschijnlijk was ik helemaal hysterisch geworden als ik erbij was geweest.
De korte versie van het verhaal: kennelijk waren ze met zijn allen in de kroeg en was het nogal druk, dus er werd veel geduwd. Een jongen duwde Benjamin en hij duwde terug en vervolgens sloeg die knul hem letterlijk op zijn bek. Over zinloos gesproken. Gelukkig hebben ze aangifte gedaan en heeft die jongen – die trouwens bij mij op de basisschool zat en toen ook al een klootzak was – een nachtje op het politiebureau moeten doorbrengen en moest hij daarna terug naar huis. Net goed.
Helaas was een van de beste vrienden van Benjamin ook naar huis gestuurd omdat hij die jongen terug probeerde te meppen. Beste vriend weg, tand weg… Dan is je schoolreisje ook mooi verpest. Nu is Benji langs de tandarts geweest en is hij weer heelhuids thuis. Gelukkig. Dat was wel even schrikken zeg.
11 reacties
Honey honey how you thrill me, ah-hah, honey honey
Benjamin is eerder naar huis gegaan want hij moest naar een of ander feest toe van een of andere knul die ik niet ken. En ik zie hem al zo weinig, snif.
Maar hoe dan ook, er is ook goed nieuws! Op school zijn de audities voor de Culturele Avonden weer begonnen – de trouwe lezers weten wellicht waar ik het over heb. Ieder jaar heb ik mezelf vol enthousiasme voor paal gezet in een bomvolle theaterzaal. In de loop der jaren heb ik een aantal uiteenlopende en uiterst diepgaande rollen verslonden:
- Can-can danseres bij een echte kameel
- Taartpuntje in Alice In Wonderland
- Hermelien Griffel in HP and the Mysterious Ticking Noise
- Zwerver in Sneeuwwitje en de zeven zwervers
- Plastisch chirurg die een jongen tot meisje mocht ombouwen
- Leontine Borsato in het Rad van Fortuin
Jahaa. Maar dit jaar ga ik warempel iets serieus doen: Mamma mia! Zover die musical serieus te noemen is natuurlijk. Ik zat te azen op de rol van de vriendin van de hoofdrolspeelster en ondanks wat concurrentie heb ik hem dan toch bemachtigd. Het is geen grote rol, maar ik wilde per se deze scene spelen:
24 reacties
Acting like you just don’t care when life could be so sweet
Een paar dagen geleden opende ik nietsvermoedend mijn zak Maltesers en daarin vond ik een maltesertje met een kale plek zonder chocolade. Quelle horreur! Ik ginnegapte met mijn vriendinnen dat ik eigenlijk die malteser terug zou moeten sturen naar de fabriek. Waarom ook niet? Dus ik vreet de hele zak leeg, stop die ene malteser terug in de verpakking en frommel het in een envelop. Met een dramatische brief erbij uiteraard.
Geachte heer
Malteser/ mevrouw,Ik had een pak Maltesers gekocht bij de Albert Heijn en tot mijn grote teleurstelling was een van de Maltesers niet volledig in chocolade omhuld. Deze is bijgevoegd in de originele verpakking.
Met vriendelijke groet,
Caithlin M.
Vandaag ontving ik al een brief terug.
Betreft: Maltesers
Geachte mevrouw M,
Het spijt ons dat u problemen heeft ondervonden met een van onze Maltesers producten. Onze excuses hiervoor. Ik heb uw ervaring gemeld aan de productie-unit en hen verzocht de controles te verscherpen om herhaling in de toekomst te voorkomen! Als dank voor uw reactie, ontvangt u bijgaand een zak Maltesers en als extra traktatie een zakje Mars Planets.
Met vriendelijke groet,
De Consumentenservice
*gniffel gniffel*
