As long as I see the strobe lights I’m dancing all night long
Ik ben de tel kwijt met al die examenfeesten in zo’n korte tijd… En ook heel veel geld trouwens. Kwijt dus. Lichtelijk aangeschoten werd ik weer thuis afgezet door een vriendin na het zoveelste feest. Zijt geprezen, alle vriendinnen die hun rijbewijs al hebben gehaald en me telkens een ritje aanbieden. Ik zwaaide heel dankbaar naar mijn vriendin terwijl ze de straat weer uit reed en toen ze uit het zicht was verdwenen draaide ik me om en liep ik naar de voordeur toe. Ik tastte in de zakken van mijn spijkerbroek naar de huissleutels en realiseerde me al snel dat ik die helemaal niet bij me had.
Een korte flashback naar het begin van de avond, moeders stem galmde door mijn hoofd: “Niet vergeten je sleutels mee te nemen als je gaat!” Oja, oeps. Een blik op mijn horloge vertelde me dat het al voorbij twee uur ‘s nachts was, maar ik liet de deurbel toch rinkelen want mijn ouders blijven vaak laat wakker. Stilte. Hoopvol drukte ik nog een keer op de bel, nu wat langer, en er volgde weer en stilte. Ik toverde mijn mobieltje uit mijn zak en draaide het mobiele nummer van mijn beide ouders, maar ik kreeg bij geen van beide gehoor. Fantastisch, ik heb geen flauw idee waar mijn ouders uithangen, ze nemen beide hun mobieltje niet op en natuurlijk ben ik net die ene keer mijn sleutels vergeten. Ik grinnikte in mezelf om de ironie en het geluid galmde spookachtig door de stille nacht.
Op mijn naaldhakken trippelde ik om het huis heen, voorzichtig om geen herrie te maken voor de buren. Ik probeerde alle vijf de deuren van ons huis, maar tot mijn grote teleurstelling waren ze vergrendeld. De enige overgebleven opties waren de twee deuren op de eerste etage, die beide op een balkon uitkwamen. Het balkon van mijn ouders hun slaapkamer was makkelijk te bereiken als ik een ladder had… Een lichtpeertje verscheen met een helder pling-geluid boven mijn hoofd. In onze terras/zitkuil had ik laatst nog een enorme houten ladder zien liggen.
Met veel pijn en moeite tilde ik de ladder een meter omhoog uit de zitkuil en vervolgens nog een klein trappetje op naar het balkon van mijn ouders. Inmiddels maakte ik me al niet meer druk om de geluidsoverlast die ik veroorzaakte, het is nou eenmaal onmogelijk om géén herrie te maken als je op je hoogste naaldhakken een tien ton wegend object over de terrastegels probeert te slepen en vervolgens nog tegen een balkon aan moet zetten ook nog.
Nadat ik dubbel had gecheckt of de ladder stevig stond (ik zag de krantenkoppen al voor me: “Tienermeisje omgekomen bij poging tot inbraak in eigen huis”) beklom ik het balkon. Op hoop van zegen trok ik de klink omlaag en… De deur was op slot. Met gebogen schouders draaide ik me om, dat word dan maar een avondje op de houten vloer van onze boomhut slapen bedacht ik me, maar terwijl ik me omdraaide zag ik in mijn ooghoek het wentelraam van de badkamer dat op een kiertje stond. Jackpot!
Vol nieuwe goede moed schopte ik mijn pumps uit en klom ik op de railing van het balkon. De meest logische stap zou zijn geweest om op de dakgoot te klimmen, maar die vond ik er niet al te betrouwbaar uitzien. En bovendien had ik blote voeten. Ik weet niet of je wel eens een dakgoot van dichtbij hebt bekeken? Eww, gross! Gelukkig was het badkamerraam niet ver weg, dus ik ging op mijn tenen staan en maakte een klein sprongetje tot ik het kozijn van het raam beet had. Vervolgens trok ik mezelf op aan het kozijn totdat ik op het schuine dak zat en van daaruit kon ik makkelijk het raam verder open kantelen en mezelf naar binnen laten zakken.
Het vereiste nogal wat spierkracht van een slapjanus zoals ik, maar uiteindelijk maakte ik een zachte landing op het aanrechtblad van de badkamer. Toen ik weer met beide voeten binnen in mijn huis stond haalde ik opgelucht adem en daarna kroop ik lekker mijn warme bedje in met de geruststelling dat als het niks mag worden met mijn leven, ik altijd nog carrière kan maken in de criminele branche.
De volgende ochtend vroeg stond mijn moeder naast mijn bed met grote ogen van paniek. “Er staat een ladder tegen ons balkon aan!” Ik lachte. “Ja, dat was ik. Lang verhaal…”
Roy
24 juli 2010
Haha, zoiets zou ook echt wat voor mij zijn geweest! Jammer genoeg hebben wij geen ladder in de tuin liggen. Leuk geschreven! :)
Lieke
24 juli 2010
Wat een leuk stukje & jeemig wat een avontuur om 2 uur s’nachts op naaldhakken :p Nog wel een geluk dat die ladder daar was want anders.. haha!
Carmen
24 juli 2010
Haha, wat een avontuur! Erg leuk geschreven (:
Kinga
24 juli 2010
Het leverde je in ieder geval wel een leuk verhaal op, haha! De volgende keer toch maar aan die sleutels denken..
Bodine
25 juli 2010
Haha en daarom heb ik altijd sleutels bij me! Want wij hebben geen balkon of raampje in de badkamer x)
Petra
25 juli 2010
Hahahaha, leuk. Ik ben het met Bodine eens. Geen 5 deuren, geen balkon, geen raampje in de badkamer die open kan.
Loes
25 juli 2010
Hahaha, geniaal! Leuk geschreven ook :D
Indira
25 juli 2010
Hahahaha ongelooflijk! Wat een avontuur, en dat midden in de nacht xD
Olga
26 juli 2010
Ik vind het een briljant verhaal. Dit had ik graag live willen zien :P
Rupashree
26 juli 2010
Hahaha, dat is niet zo slim om je sleutels te vergeten, en dan ook nog om 2 uur in de nacht proberen binnen te komen :P Gelukkig had je een ladder om naar binenn te komen, en nu een leuk verhaal om een blog over te maken ;)
Rianne
26 juli 2010
Hahaha, ik moet erg lachen om je verhaal. Leuk geschreven, wat een avontuur, haha!
Mandy
26 juli 2010
Haha, gelukkig dat je het hebt overleeft! Ik denk niet dat je snel nog eens je sleutels vergeet!
xx
Sanne
27 juli 2010
Haha wat een geweldig verhaal :) Stond er niet iemand toevallig te filmen? ;)
Dagmar
27 juli 2010
Haha wat een geweldig verhaal! Ik zie het zo voor me, midden in de nacht op een ladder de badkamer in sluipen…
annnn
27 juli 2010
hahaha, geweldig verhaal en ook heel leuk geschreven!
Erg leuk!
Tanja
27 juli 2010
WHAHAHAHAHAHA echt geniaal XD
Laura
28 juli 2010
Hahaha wat een geweldig verhaal! Je moet toch even een foto posten van dat badkamerraampje hoor.
Danique
30 juli 2010
Haha wat een avontuur zeg! Maar wel fijn dat je in ieder geval nog binnen bent gekomen ;).